|
 Dzieje
Gryfowa Śląskiego sięgają X w. Położony na krańcach Śląska swój rozwój zawdzięcza handlowi. W okresie rządów książąt świdnicko - jaworskich na przełomie XIII i XIV w. ziemie te zachowały najdłużej administracyjne związki z Polską. W 1354 r. Gryfów otrzymał szereg przywilejów w tym : prawa do organizacji targów, warzenia piwa , wybór burmistrza i radnych, sądownictwa i wypasu bydła nad Olzą. XV w. nie był najszczęśliwszy dla grodu. Mieszkańcy byli atakowani to przez morowe powietrze ( w pewnym momencie w Gryfowie było tylko 12 mieszkańców ) to przez wojny husyckie przynoszące ze sobą mnóstwo zniszczeń. Do XVIII w. Gryfów przeżył trzy pożary oraz wojnę 30 - letnią. Okres prosperity rozpoczął się w XVIII w. podczas pruskiego panowania, kiedy to dając początek kapitalizmowi, zaczęły tu powstawać liczne manufaktóry i przydomowe warsztaty. W 1783 roku pożar pochłoną blisko 120 kamienic. Pożar ten był w skutkach gorszy dla miasta niż wojny napoleońskie i Wiosna Ludów, które nie ominęły Gryfowa.
W XIX w. rozwinęła się hodowla drzew morwowych a co za tym idzie przemysł jedwabniczy. W tym czasie miasto otrzymało instalacje gazową, poprowadzono również kolej do Lubania, Lwówka i Świeradowa. W 1927 zainstalowano tu najnowocześniejszą jak no owe czasy centrale telefoniczną firmy Simens, która służyła mieszkańcom miasta do 1996 roku !. Po wojnie wiele z pięknych i zabytkowych kamieniczek popadłą w ruinę. W 1971 r. dopuszczono się tu zbrodni architektonicznej wyburzając , potrzebujące gruntownego remontu zabytkowe kamienice i stawiając na ich miejscu szare blomby. Na szczęście nie z wszystkim
kamieniczkami ówczesne władze obeszły się tak samo, niektóre poddano nawet pracom konserwatorskim.
Do dziś gryfowski rynek zachował swój średniowieczny układ a także w dużej części zabytkowy charakter. Na jego środku stoi wysmukła bryła ratusza, powstała w 1929 roku z żelbetonu. Wybudowano ja po pożarze, który zniszczył stara wieżę
ratuszową. Jak na owe czasy była to niezwykle nowoczesna i modernistyczna bryła. Do dziś, mimo iż nie pasuje do reszty zabudowań gryfowskiego placu ratuszowego, jest ciekawostką architektoniczną.
 Przed frontem ratusza stoi fontanna postawiona na początku XX w. Kamienna kolumna podparta jest przez 4 gryfy a wokół niej bawią się czterej chłopcy wykonani z brązu.
Niektóre kamienice otaczające rynek pamiętają jeszcze czasy
Renesansu. Również zabudowania stojące przy ulicach odchodzących do placu ratuszowego godne są uwagi. Reprezentują typowe cechy kamiennic kupieckich z obszerną
sklepioną kolebowo sienią frontową i pomieszczeniem kantoru, służącym dziś najczęściej jako sklep.
Godny uwagi jest również kościół św. Jadwigi. Na jego miejscu świątynia stała już w XIII w. Była często niszczona przez pożary i liczne wojny, które przetoczyły się przez te ziemie. Mimo wielu przeróbek do dziś zachowało się XV wieczne prezbiterium. Sklepienie wypełnia tu dekoracja sgrafitowa , charakterystyczna dla renesansowych fasad a niezwykle rzadko spotykana w tej części Europy. W środkowej części nawy głównej znajduje się kaplica grobowa Schaffgotschów. Założona została w XVI w. Widoczne na niej jest renesansowe, bogato zdobione epitafium z sześcioma naturalnej wielkości sylwetkami znakomitego rodu, którego działalność na tym terenie widoczna jest na każdym kroku
|
